Baron van Münchhausen

De Baron van Münchhausen, zijn verhalen hebben mij altijd gefascineerd. Als kind kreeg ik de verzameling van verhalen van mijn opa, een oud boek dat bijna uit elkaar viel. Oud Nederlands, lastig te lezen, maar de verhalen zo mooi en de tekeningen, zo beeldend.

Zo is er het verhaal waarbij hij op zijn paard de stad binnenrijdt terwijl de poorten sluiten. Het paard heeft dorst en blijft maar drinken, totdat de Baron er achter komt dat de achterste helft van zijn paard er niet meer is.

 

“Toen ik eindelijk eens omkeek, om te zien of mijn manschappen nog niet naderden, schrok ik toch heus. Ik ben wel aan vreemde dingen gewoon, maar wat ik toen zag, grensde toch aan het ongelofelijke. Verbeeld je… ik zat op een half paard! Het achterste deel van het paard was verdwenen”

 

Hij gaat op zoek en vindt het, gelukkig zat er nog leven in, zodat een kundig dierenarts beide delen weer aan elkaar kon zetten.

 

Dat was een knappe baas. Hij paste de beide helften tegen elkaar aan en toen ze precies sloten, naaide hij ze met lange, dunne lauriertwijgjes aan elkaar vast. Na korte tijd was de wond genezen en ik kon mijn paard weer gebruiken als voorheen.

 

In een ander verhaal wil hij met zijn paard over een moeras springen, maar het is net te breed.

 

Zienderogen zakten we al dieper en dieper weg… straks zou het moddergraf zich boven ons beiden sluiten. Maar toch behield ik mijn tegenwoordigheid van geest. Met krachtige greep pakte ik de staart van mijn pruik beet en trok mij en mijn paard daaraan uit het moeras. Het was wel een hele hijs, dat moet ik toegeven, maar we kwamen toch beiden weer op de vaste grond terecht.

 


Soms denken wij in het leven ook dat we de Baron van Münchhausen zijn, dat we onszelf aan de haren uit het moeras kunnen trekken. Of het nu op het werk is of privé. Het komt voor.

Het komt voor bij schulden, we houden het voor onszelf en lang lukt het om het hoofd boven water te houden. Soms lijkt het alsof we met man en paard uit het moeras komen. Het wordt ook vaak van ons verwacht, maar meestal lukt het niet. We zijn niet de Baron van Münchhausen, we zijn niet “De Leugenbaron”.

Nee, we zijn gewoon mensen die soms hulp nodig hebben. Gewoon, omdat we mensen zijn.

Wees op tijd met hulp vragen, als je wacht kan het alleen maar erger worden, totdat man en paard verdrinkt.

Dat wil je toch voor zijn?

 

Juist kwam er een kanonskogel uit de vesting aanvliegen, vlak langs me heen en met een behendige sprong wipte ik daarop over en belandde kort daarop weer bij mijn regiment.

 

Is dit bericht de kanonskogel waarop jij overstapt, op weg naar de veiligheid?

Het hele verhaal van de Baron lees je hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *